En la mezo de Okcident-Siberia plataĵo, inter senlimaj marĉoj staras urbo Niĵnevartovsk. La urbo aĝis nur 30 jaroj. USSR bezonis siberian nafton kaj Niĵnevartovsk-on oni konstruis rapidege. Kiam je 1981-a jara ni alvenis tiam, strato De la Paco, nun ĉefa, estis fakte nur vintrovojo, varmiglinioj estis trabatitaj surface. Loke de nia estonta domo bruis arbaro, apud kiu mia kuzo rikoltis oksikokajn berojn.

Estis multego da popolo, katastrofe mankis loĝejaron. Je unua duonjaro ni loĝis en apartamento de kondukanto de aŭtobuso n-ro 9 oĉjo Vitja. La oĉjo estis nemalbona, sed ŝatis vodkotrinki. Unu tagon li invitis al si hejmen fraulinon, dirinte, ke ŝi povos lui de li ĉambron. Kiam ŝi alvenis, li, kune kun du amikaĉoj, komencis perforti ŝin. Por tuta vivo memoriĝis al mi scenon, kiam ŝi, jam senvesta, parte sangita, enkuras nian ĉambron kaj oĉjo Vitja kuratinge ŝin puŝigas en fenestron. Ŝi disrompas per kapo du vitrojn...

Tiam estis vintro de 81-82 jaroj. Estis malvarmege. La fenestron ni obturis per kuseno kaj mia avo iris trankviligu la kondukanton; fine ili ĉesis la fraŭlinon. Baldaŭ poste ni ricevis ofican loĝejon kun kunloĝantoj (kromfamilio) en nova naŭ-etaĝa domo. La domo estis tiom nova, ke tiam komence oni ne havis akvon, malregule oni liveris elektron kaj hejtado, doma korto estis plena per konstrua rubo. Mi kun amikoj estis promenantaj tra ĉiuj ĉirkaŭaj konstruejoj, naĝis sur flosoj sur ĉiuj flakoj.